Artyści

Stanisław Baj

Stanisław Batruch urodził się w 1935 roku w Zagórzu. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Sanoku, a następnie Studium Nauczycielskie w Rzeszowie. Studia artystyczne odbył w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa. Obok pracy twórczej poświęca się także pracy pedagogicznej. Przez wiele lat prowadził Pracownię Malarstwa na Wydziale Grafiki. W 2000 roku został mianowany profesorem zwyczajnym. Pedagogiczne talenty i wiedza z zakresu sztuki sprawiły, że stał się cenionym autorytetem dla współuczestników sympozjów i malarskich plenerów. Jego malarstwo cechuje różnorodność tematyczna i przywiązanie do dbałości o strukturę malarskiej materii. Malowane przez niego pejzaże zawierają w sobie wartości formalne, takie jak: rytmiczność, gama, harmonia dźwięków malarskich czy kontrasty i podobieństwa. Światło w jego obrazach nie ma walorowego charakteru. Jest rozproszone i jakby wchłonięte przez malowane płaszczyzny malarskich przedmiotów, wyrażone stopniowaniem kontrastów w perspektywie kolorystycznej. Stanisław Batruch zorganizował ponad 40 wystaw indywidualnych. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych oraz kolekcjach prywatnych w kraju i zagranicą, między innymi: w Austrii, Australii, Francji, Czechach, Słowacji oraz Niemczech, Izraelu i USA. Ważniejsze nagrody: Wyróżnienie na Festiwalu Malarstwa Współczesnego w Szczecinie - 1988, Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II Stopnia - 1989, Srebrny Medal i Wyróżnienie na Międzynarodowym Biennale Malarstwa w Koszycach - 1989, Prestiżowa nagroda w Celle - Heitland Fundation za rok 1990, Krzyż Kawalerski Polonia Restituta – 2000, Złoty Laur za mistrzostwo w sztuce Fundacji Kultury Polskiej za 2006 rok.

Fulvio Bernola

Fulvio Bernola urodził się 10 marca 1962 r.

Najważniejsze wystawy:
1995 Bianco e nero (Biel i czerń - indywidualna), Ferentino
1997 Photomorfosi (indywidualna), Ferentino
1998 Fotoscena (indywidualna), Fermentino; Międzynarodowa Wystawa Sztuki Współczesnej, Flash Art Museum, Trevi. 1999 Immagini sfigurate (Zniekształcone obrazy – indywidualna), Galleria Arte in transito, Roma; Immagini artificiali (Sztuczne obrazy), Palazzo della Ragione, Anagni. 2002 Strisce della diversitŕ (Fragmenty odmienności), Genua; Arte insieme, Anagni, Collettiva d’Arte (wystawa zbiorowa), Ferentino. 2003 Biennale Internazionale di fotografia (Międzynarodowe Biennale Fotografii), Rzym.
Główne publikacje: 2001 Kalendarz Miasta Ferentino; 2003 Bez przeszłości nie ma przyszłości; 2004 Dzień pamięci.

"W ramach festiwalu sztuki "Piątka" trwa do 03 maja 2015 r., w Galerii Sztuki Współczesnej "Harpax" Massimo Giorgi, wystawa "W pustym pokoju," fotograf Fulvio Bernola. W galerii znajduje się około 100 zdjęć w większości czarno-białe, zrobione z filmu."

http://www.ferentinofotofestival.com/home/mostre/nella-stanza-vuota/

Stanisław Białogłowicz

Urodził się w 1947 r. w Dukli. Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w 1973 roku w pracowni profesora Wacława Taranczewskiego.
Praca zawodowa: od 1973 roku samodzielna praca twórcza i pedagogiczna w szkolnictwie artystycznym, od 1996 r. pracownik naukowy WSP Rzeszów i Uniwersytetu Rzeszowskiego. W latach 1997–2003 pełnił funkcję z-cy dyrektora Instytutu Wychowania Plastycznego ds. dydaktycznych. Obecnie jest profesorem zwyczajnym, prowadzi autorską pracownię malarstwa na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego
Działalność artystyczna: Uprawia twórczość artystyczną w zakresie malarstwa sztalugowego, monumentalnego i rysunku. W dorobku artystycznym ma ponad 80 wystaw indywidualnych. Brał udział w ponad 200 wystawach zbiorowych, ogólnopolskich i międzynarodowych. Jest recenzentem jedenastu programów i podręczników szkolnych z zakresu sztuki. Laureat wielu nagród i wyróżnień artystycznych na wystawach okręgowych, ogólnopolskich i międzynarodowych a także nagród rektorskich i stypendiów Ministerstwa Kultury i Sztuki. Autor czterech realizacji sakralnych, m.in. w kościele św. Jakuba i Agnieszki w Nysie oraz w kościele parafialnym Loburg Ostbewern w Niemczech. Twórczość artystyczna publikowana była w licznych wydawnictwach i opracowaniach w kraju i za granicą. Prace artysty znajdują się w zbiorach prywatnych, muzeach i galeriach polskich i zagranicznych

Halina Budziszewska

HALINA BUDZISZEWSKA urodziła się w w Józefowie Małym (obecnie Bronisławów Mały). Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Zamościu i Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 1979 roku mieszka i pracuje w Siedlcach. Przez wiele lat kierowała siedleckim Biurem Wystaw Artystycznych. Obecnie jest kustoszem w dziale sztuki Muzeum Regionalnego w Siedlcach gdzie zajmuje się organizacją wystaw, opiekuje się kolekcjami autorskimi, opracowuje zbiory, gromadzi dokumentację twórczości artystów siedleckich, prowadzi lekcje muzealne, utrzymuje kontakty z licznymi środowiskami artystycznymi.
Uprawia malarstwo olejne i akwarele. Maluje nastrojowe pejzaże nasycone urodą Podlasia, poetyckie kompozycje z motywem strachów na wróble, samotne drzewa a jej ulubione motywy to ogrody i bukiety. To właśnie im od kilku lat poświęca najwięcej uwagi. Uroda podlaskich łąk, ogrodów i pól jest inspiracją do wielu jej obrazów. Z natury czerpie radość, energię, natchnienie...
Uczestniczyła w wielu wystawach i plenerach o różnym zasięgu. Prezentowała swoje prace w Polsce, Grecji, Kanadzie, Macedonii, Niemczech, Rosji i Słowacji.
Za działalność twórczą oraz popularyzację sztuki została uhonorowana Nagrodą Siedleckiego Towarzystwa Naukowego – Złoty Jacek – 2007 r. i Nagrodą Prezydenta Miasta Siedlce – Wawrzyn Siedlecki – 2012 r.

Stanisław Cholewa

Urodził się w 1973 roku w Bochni. Jest absolwentem Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. Studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni serigrafii prof. Wojciecha Krzywobłockiego oraz na Wydziale Sztuki Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Dyplom uzyskał w pracowni linorytu adiunkta Jana Bujnowskiego w Akademii Pedagogicznej w roku 2001. Stopień doktora uzyskał w 2009 roku na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. Obecnie jest pracownikiem dydaktycznym Uniwersytetu Pedagogicznego w Instytucie Grafiki i Wzornictwa. Członek Krakowskiego Oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków. Autor siedmiu wystaw indywidualnych oraz uczestnik wielu wystaw zbiorowych w kraju i za granicą.

Zajmuje się grafiką warsztatową, rysunkiem oraz malarstwem. Przeważnie tworzy cykle, z których dotychczas zrealizował: Zdarzenia, Sytuacje, Tu i gdzie indziej, Maszyny. W pierwszych trzech cyklach motywem przewodnim jego twórczości jest człowiek uwikłany w codzienność, interpretowany w sposób groteskowy z odrobiną zamierzonej deformacji. W cyklu Maszyny eksperymentalnie wykorzystuje nietrwałą papierową matrycę na bazie wydruku kserograficznego, łącząc ją z klasycznymi metodami powielania obrazu graficznego. Jego pierwsze grafiki cechował dokumentacyjno-opisowy charakter. Z biegiem czasu artysta dokonuje ingerencji w sposobie i formie graficznego obrazowania. Powstają grafiki wielkoformatowe z użyciem koloru. Zastane, monumentalne maszyny-obiekty, a czasem ich fragmenty, pozbawione zostają zbędnego otoczenia. Umiejscowione w wyimaginowanej przestrzeni eksponują osobliwe formy, wynikające z funkcji ich użyteczności.

Stanisław Chomiczewski

Stanisław Chomiczewski urodził się w Sławatyczach nad Bugiem, co nie wymaga komentarza. Studiował w Krakowie, mieszka i pracuje w Beskidzie Sądeckim, co również mówi samo za siebie. Jego życiorys jest więc, późniejszą o wiek, kopią malarzy końca XIX wieku. Również sztuka Chomiczewskiego jest im bliska. Tak bliska, że jedynie wprawne oko potrafi wyłuskać z niej elementy nieznane malarzom sprzed wieku. Na wzór Chełmońskiego czy Stanisławskiego lubi też naturalny, nieskażony cywilizacją krajobraz i lubi jego nastrój, zwany w tamtych czasach Stimmungiem. Stimmung był – zdaniem niemieckich krytyków – klasycznym atrybutem sławnego „pejzażu polskiego”, Die Polonische Landschaft, jak go zwano w Monachium i na świecie całym. Naturalnym zaś dopełnieniem szerokiego, kresowego pejzażu jest koń. Lecz nie biedna, zapracowana chabeta, tylko rasowy koń na swobodzie. Piękny i wolny w swym pędzie, ten koń o którym ówczesny poeta pisał, iż są trzy najpiękniejsze rzeczy na świecie: żaglowiec pod pełnymi żaglami, piękna kobieta w tańcu i koń czystej krwi arabskiej na swobodzie. Zarówno w technice olejnej jak i pastelowej warsztat Chomiczewskiego zadawala każdego konesera, biegłość w operowaniu technikami, swoboda, opanowanie rzemiosła jest samo w sobie cenną i coraz bardziej docenianą wartością estetyczną. Artysta kształtuje emocje barwą i światłem. Wyraźnie korzysta z postimpres–jonistycznych doświadczeń ze swoistym indywidualnym przemyśleniem – nic dziwnego, to przecież postimpresjonizm zwany również „polskim koloryzmem” stał się naszym stylem narodowym. Artysta stosuje zawężoną gamę kolorystyczną, aż do monochromatycznej, subtelnie rozświetlone żółcienie, ugry, delikatnie rozdrgane róże przy ultramarynowych przestrzennych błękitach i ciepłych szarościach, przecięte słonecznym blaskiem. I choć faktura zdaje się być mniej ważna, to zdecydowanie wyważone uderzenia pędzla czy w przypadku pasteli, kredki nadają swoistej świeżości obrazom Chomiczewskiego.

Jerzy Madeyski.

Janusz Czumaczenko

Urodził się w 1962 roku w Łodzi. Studia ukończył w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych na Wydziale Grafiki w 1987r. Od 1986 roku asystent, a obecnie adiunkt w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Uprawia twórczość w zakresie rzeźby i rysunku.

Wystawy:
1985 – Konkurs im. Władysława Strzemińskiego. Galeria PWSSP w Łodzi; 1988 – Wystawa najlepszych prac dyplomowych uczelni plastycznych 1987 - Galeria Zachęta – Warszawa; 1990 – Wystawa jubileuszowa 45 – lecia PWSSP w Łodzi – Ośrodek Propagandy Sztuki - Łódź; 1993 – Wystawa rzeźby - Galeria Arkady – Tomaszów Mazowiecki; 1994 – Wystawa rzeźby – Galeria Zet-Zet – Łódź; 1995 – Wystawa jubileuszowa 50 – lecia PWSSP w Łodzi – Muzeum Włókiennictwa – Łódź; 1996 – Spotkanie artystów, Janusz Czumaczenko, Grzegorz Kalinowski, Marian Kępiński, Gabriel Kołat, Piotr Stachlewski, Krzysztof Wieczorek – Galeria Warszawskiego Ośrodka Kultury –Warszawa; – Wystawa jubileuszowa 50- lecia Liceum Sztuk Plastycznych w Łodzi – Galeria Łódzka MHMŁ – Łódź 1997 – Janusz Czumaczenko – Rzeźba – Galeria ASP – Łódź; – „Płaszcz Arlekina”, Tomasz Chojnacki, Jean Luc Cornily, Janusz Czumaczenko, Zbigniew Dudek, Jolanta Ekiert-Królikiewicz, Andrzej Michalik, Jacek Partyka, Grzegorz Sztabiński, Joanna Trzcińska-Chojnacka – Galeria Tower Building – Łódź 1999 – Janusz Czumaczenko – Rzeźba – Galeria „Solidarność” Polsko – Amerykańskiego Ośrodka Kształcenia Zawodowego – Łódź; 2000 – Janusz Czumaczenko – Rzeźba, rysunek – Galeria Amcor-Rentsch – Łódź; – Janusz Czumaczenko – Rzeźba, rysunek – Miejska Galeria Sztuki „Galeria Bałucka” – Łódź ; – Wystawa jubileuszowa 55 – lecia ASP w Łodzi – Miejska Galeria, Park im. H. Sienkiewicza – Łódź ; 2001 – Wystawa prac pedagogów Katedry Malarstwa, Rysunku i Rzeźby Wydziału Grafiki i Malarstwa ASP w Łodzi – Miejska Galeria Sztuki, Park im. H. Sienkiewicza – Łódź 2004 – Wystawa prac pedagogów Katedry Malarstwa, Rysunku i Rzeźby Wydziału Grafiki i Malarstwa ASP w Łodzi, Miejska Galeria Sztuki, Park im. H. Sienkiewicza – Łódź; 2005 – Wystawa poplenerowa rzeźby – Bedoń’ 2005; – Wystawa jubileuszowa 60 – lecia ASP w Łodzi – Galeria ASP – Łódź; 2006 – Wystawa Łódzkich artystów grafików, malarzy i rzeźbiarzy – Galeria „Winda” - Kielce; – Janusz Czumaczenko – Rzeźba – Galeria „Parter” – Łódź; 2007 – „Skrzyżowania”, wystawa poplenerowa realizacji rzeźb w przestrzeni miejskiej – Piotrków Trybunalski;

Anna Dziubas

Anna Dziubas urodziła się i mieszka w Nowym Targu. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w 1988 roku. Kieruje Galerią Sztuki „Jatki” w Nowym Targu od początku jej istnienia, obecnie noszącej nazwę: Galeria Jatki. Małopolskie Biuro Wystaw Artystycznych. We współpracy z galeriami partnerskich miast w Niemczech i na Słowacji organizuje ambitne wystawy środowiskowe, oraz wystawy zagraniczne o charakterze muzealnym, m.in. Marca Chagalla czy też Pabla Picassa.
Uprawia twórczość z zakresu malarstwa, witrażu (w technologii Tiffany’ego) oraz kolażu. Jej twórczość cechuje ekspresja formy i koloru. Najważniejszym elementem jej kompozycji jest nastrojowość a tematem twórczych wypowiedzi pejzaż i zaobserwowana w nim metafizyczna zjawiskowość.
a.dziubas@mcksokol.pl

Ewa Janus

Ewa Janus urodziła się w 1964 roku w Łapanowie. Absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. W latach 1986–1991 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Stefana Borzęckiego. Dyplom wyróżniony Medalem Rektora ASP uzyskała w 1991 roku. W latach 1994–1995 stypendystka rządu włoskiego i staż w pracowni prof. Alfio Mongelli w Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie. Od 1991 jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym w macierzystej uczelni, gdzie w roku w 1999 uzyskała stopień naukowy doktora. Od 2010 r. profesor ASP. Obecnie pełni funkcję Dziekana Wydziału Rzeźby oraz prowadzi Pracownię Rysunku dla studentów II-V roku studiów a także Pracownię Rzeźby dla studentów Wydziału Malarstwa. Współpracuje przy realizacji krajowych i międzynarodowych projektów artystycznych takich jak Projekt Transgranicznej Sieci - Cross Border Network of History and Arts gdzie od wielu lat prowadzi międzynarodowe warsztaty projektowo - artystyczne – sztuka papieru. Redaktor monografii i tekstów o sztuce.
W latach 2008-2014 była członkiem Rady Programowej Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Członek Związku Artystów Plastyków. Członek i współzałożyciel Stowarzyszenia Twórców Nauki i Kultury „Episteme” oraz „Disputationes Academicae”. Zajmuje się głównie małą formą rzeźbiarską, medalierstwem, rysunkiem. Autorka ośmiu krajowych wystaw indywidualnych i licznych wystawach zbiorowych.

Ryszard Kowalewski

Ryszard Kowalewski urodził się w 1943 roku w Lublinie. Do Liceum Sztuk Plastycznych uczęszczał w Zamościu. Stamtąd wyjechał na studia do Warszawy. Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie ukończył z wyróżnieniem w 1968 roku. W 1970 roku przeniósł się do Gdańska, gdzie w latach 1970-1974 pracował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych jako asystent. Pasją artysty obok malarstwa stała się wspinaczka wysokogórska. Wieloletnią przygodę z profesjonalnym alpinizmem rozpoczął w polskich Tatrach i począwszy od 1965 roku dokonywał liczących się w alpinizmie wejść. Pasja górska ma dominujące odzwierciedlenie w jego twórczości, maluje góry i portrety ludzi gór. Od kwietnia 2010 roku pełni funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków. Z okazji 40-lecia pracy twórczej otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska, a za pracę społeczną Złotą Honorową Odznakę ZPAP. Piękno gór i respekt przed ich żywiołowością wykształciły w nim wrażliwość na potrzeby drugiego człowieka i umiejętność dostrzegania piękna ludzkich dusz, wśród bliźnich napotykanych na życiowej drodze.



więcej > http://www.plezantropia.fora.pl/b-galernicy-b,138/ryszard-kowalewski,4800.html

Wincenty Kućma

Wincenty Kućma, artysta rzeźbiarz, urodził się w 1935 roku w Zbilutce na Kielecczyźnie. W latach 1957–1962 studiował na Wydziale Rzeźby ASP w Krakowie, w pracowni prof. Wandy Ślędzińskiej. Prowadzi działalność artystyczną w zakresie rysunku, medalierstwa, małych form rzeźbiarskich, a także projektowania i realizacji rozwiązań pomnikowych, wnętrz sakralnych oraz przestrzeni urbanistycznych. W 1967 roku rozpoczął pracę dydaktyczno-naukową w krakowskiej ASP, gdzie do momentu przejścia na emeryturę w 2000 roku kierował Pracownią Przestrzeni w Katedrze Sztuk Wizualnych na Wydziale Form Przemysłowych. W 1995 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Swoje prace eksponował na ponad 40 wystawach indywidualnych, 80 wystawach zbiorowych w kraju i prawie 60 wystawach za granicą. Brał udział w wielu konkursach rzeźbiarsko-architektonicznych, uzyskując ponad 50 nagród i wyróżnień. Został odznaczony m.in. Orderem Odrodzenia Polski Polonia Restituta II kl. Komandorskim z Gwiazdą, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Złotym Medalem Ojca Świętego Jana Pawła II oraz Nagrodą im. św. Brata Alberta za twórczość w dziedzinie rzeźby patriotycznej i sakralnej. Prace prof. Wincentego Kućmy znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, w muzeach sztuki medalierskiej we Wrocławiu i Barcelonie, w Muzeum Sztuki w Sofii, Muzeum Dantego w Rawennie, Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku oraz Muzeum Historycznym Miasta Krakowa.
Ważniejsze realizacje monumentalne: 1978 - „Idea Kopernika” - New Delhi, 1979 - „Pomnik Obrońców Poczty Polskiej” - Gdańsk, 1985 - „Pomnik Poległym w obronie Ojczyzny” - Częstochowa, 1989 - „Pomnik Powstania Warszawskiego” - Warszawa, 1989 - „Wioślarz” - Doncaster - Anglia, 1992 - „Pomnik Bronisława Markiewicza” - Miejsce Piastowe, 1992 - Figura Św. Michała Archanioła - Miejsce Piastowe.

Ważniejsze realizacje rzeźbiarskie: 1965 - Płaskorzeźba Chrystusa - Krapkowice, 1971 - „Serce Macedonii” - Macedonia, 1972 - pomnik nagrobny „Mengalisa” - Warszawa, 1974 - „Dojrzewanie” - Park Krakowski, 1976 - Fryz architektoniczny „Kompozycja pozioma” i fontanna - Genewa, 1977 - „Żołnierz września” - rzeźba nagrobna - Nowy Sącz, 1977 - Fontanna - Legnica Rynek, 1978 - „Flecistka”, „Macierzyństwo” - Końskie, 1978 - „Łuny dymów krematoryjnych”, „Epitafium” - Oświęcim.

Janusz Lewandowski

Urodzony 2 VII 1937 r. w Rokiciu k/Płocka. Uczeń Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie. Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach prof. Płużańskiego i prof. Nachta-Samborskiego. Dyplom w 1964 r.

Od ukończenia studiów bierze aktywny udział w życiu artystycznym. Uczestniczy w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Bierze udział w wielu plenerach i sympozjach problemowych. Otrzymuje nagrody i wyróżnienia, m.in. wyróżnienie w konkursie pt. "Metafora w malarstwie polskim" w Radomiu, nagroda Prezydenta Warszawy, nagroda w ramach projektu "Artyści w Międzynarodowym Roku Dziecka", kilka nagród za plakaty, nagroda za projekt aranżacji wnętrza Bazyliki pod wezwaniem św. Teresy w Łodzi, nagroda polsko-japońska imienia Miyauchi.

Prace w prywatnych zbiorach w Polsce, Anglii, Austrii, Francji, Holandii, Japonii, Danii, Włoszech, Niemczech, Szwecji, USA oraz w zbiorach Muzeum Mazowieckiego w Płocku i Zachęty Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie.

Wybitny historyk sztuki Jerzy Madeyski tak pisał o Januszu Lewandowskim:

"W dziełach Janusza Lewandowskiego anegdotyczna tkanka obrazu łączy się w sposób naturalny z malarską, lub ściślej – materializuje się z niej tak, jak to sobie zamarzył Delacroix, mówiąc – nie maluje się rzeczy, lecz pozór rzeczy. Jej, ileż bogatszą od materii i zewnętrznego wyglądu istotę, jej ukryte treści, które sprowokowały filozofa dla odmiany, Nietschego, do sformułowania kapitalnej prawdy: warunkiem wielkiej sztuki jest postrzeganie świata w symbolach. Dla Janusza Lewandowskiego wszystko, nawet poryw wiatru, nawet struktura pejzażu jest symbolem. Zaś symbol jest tajemnicą.
Z przyczyn malarskich na miejscu pierwszym – gdyż tzw. „malarskość”, jak przetłumaczono słowo „piktorializm”, jest mocną stroną jego sztuki – lecz również symbolistycznych; zapewne nie zamyka formy, bądź też – nie zawsze ją definiuje, pozostawiając określenie ostatecznego jej kształtu widzowi, jak Rzut oszczepem, bądź też Szepty I. Niekiedy sięga aż po granice bezprzedmiotowości, jak w obrazie Widnokrąg, w którym jest tylko światło, barwa i przejmująca zagadka istnienia.

Jeden z teoretyków symbolizmu, Hofmannstahl, mówi o uczuciu wibracji odczuwalnej w chwili, w której symbol dociera do nas, przechodzi przez nas jak dreszcz, błyskawica i burza. W najbardziej nawet pogodnych obrazach artysty czuje się pierwsze podmuchy nadciągającego orkanu."

Vincenzo Ludovici

Urodził się w Ferentino 3131 marca 1957 r. Ukończył Liceum Artystyczne i Akademię Sztuk Pięknych we Frosinone. Jest profesorem na Wydziale Dekoracji Akademii Sztuk Pięknych we Florencji.
2000 Immagini, forme e colori della contemporaneità (Obrazy, formy i kolory współczesności), Cittanova – Reggio Calabria
2001 III Biennale del Libro d’Artista (III Biennale Książki Artystycznej), Biblioteka Publiczna, Cassino; Oltre le parole (Ponad słowami), Studio Arte Fuori Centro, Rzym
2002 Kolorowe zapisy (indywidualna), Complesso Monumentale del Martino Filetico, Fermentino; Finis terrae (indywidualna), Studio Arte Fuori Centro, Rzym; L’uomo e la sua dimensione religiosa in Europa (Człowiek i jego religijny wymiar w Europie), Plac Świętego Piotra, Rzym
2003 Wykonanie dwóch artystycznych witraży na zamówienie Terra Santa – Neapol; Manufatto. Arte da indossare (Wyrób ręczny. Sztuka do noszenia), Studio Arte Fuori Centro, Rzym; Specchio della Memoria (Lustro Pamięci), Carrara; Scritture di colore (Kolorowe zapisy – wystawa indywidualna), Galeria La cuba d'oro, Rzym
2004 Import – Export, Galeria Bazart, Mediolan; Quinquennium Cinque anni a Fuori Centro, Studio Arte Fuori Centro, Rzym

2005 Import – Export, Palazzo Primavera, Terni – Installart Gallery, Caserta – Palazzetto dell’Arte, Foggia; Witraż artystyczny w kościele San Valentino- Ferentino (FR).

Ewa Miśkiewicz- Żebrowska

Urodziła się w Łodzi. Od 29 lat mieszka, tworzy i pracuje w Chałupach, Szczecinie i Koszalinie. Adiunkt w Katedrze Projektowania Krajobrazu Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie.
Nauczyciel Zespołu Szkół Plastycznych w Koszalinie. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi. Dyplom na Wydziale Grafiki i Malarstwa w Pracowni Wklęsłodruku prof. L. Rózgi i Fotografii prof. I. Pierzgalskiego. Doktorat (2001r.) i habilitacja (2013r.) w dziedzinie sztuk pięknych na Wydziale Grafiki i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Stypendystka Ministra Kultury i Sztuki. Doradca metodyczny ds. plastyki w CEN w Koszalinie (1997-2006r.), członek Rady Kultury przy Prezydencie Miasta Koszalina (2005-2006r.) i Rady Muzeum w Koszalinie (2006-2009r., 2014 – 2018r.).
Od 1996 r. prezes wielu kadencji ZPAP Okręgu Koszalińsko – Słupskiego.
Od 1998 r. współorganizator i komisarz Międzynarodowych Plenerów Malarskich w Osie-kach, którym nadała nazwę „Czas i miejsce dla sztuki”. Pomysłodawca i współorganizator dziesięciu edycji wystaw ZPAP „Postawy Roku” w Muzeum w Koszalinie (1997- 2006 r.). Autorka 30 wystaw indywidualnych i uczestniczka ok.170 wystaw zbiorowych w kraju i za granicą m.in.: Warszawa – Arsenał 88, Hannover - EXPO 2000, Neubrandenburg, Neumünster, Gladsaxe, Weimar, Frederikshaven, Utrecht, Seinäjoki. Laureatka wielu nagród, wyróżnień i odznaczeń za działalność artystyczną, dydaktyczną, wychowawczą i organizacyjną m.in.: nagrody MEN, Prezydenta Miasta Koszalina, odznaczenia „Zasłużony Działacz dla Kultury Polskiej”, „Zasłużony dla Województwa Koszalińskiego”, Złota Odznaka ZPAP.

EUGENIUSZ MOLSKI

Eugeniusz Molski - artysta plastyk, ceramik i podróżnik. Urodził się w 1942 r. w Bagienicach. Jest absolwentem PLSP w Nałęczowie i PWSSP (obecnie ASP) we Wrocławiu. Dyplom otrzymał w 1969 w malarstwie architektonicznym i ceramice. W latach 1969 - 2006 pracował w Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. Uprawia malarstwo, malarstwo ścienne, ceramikę, rzeźbę. Ma w swoim dorobku ponad 180 wystaw indywidualnych i 200 zbiorowych w kraju i za granicą. Jest laureatem prestiżowych nagród i wyróżnień. W 2007 roku obchodził 40-lecie pracy twórczej. Jego prace znajdują się w licznych zbiorach kolekcjonerów krajowych i zagranicznych.

Józef Murzyn

urodził się w 1960 roku w Wiśniowej. Jest absolwentem Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. W latach 1982–1987 studiował na Wydziale Rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w pracowni prof. Stefana Borzęckiego. Od 1986 roku jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym ASP w Krakowie, gdzie przeszedł wszystkie szczeble naukowe, uzyskując tytuł profesora zwyczajnego. Obecnie prowadzi dyplomującą pracownię rzeźby. Od roku 2008 sprawuje funkcję dziekana Wydziału Rzeźby. Uprawia rzeźbę i malarstwo. Rzeźbi najczęściej w drewnie. Jest mistrzem imitacji. Potrafi wytworzyć złudzenie, że przedstawiane elementy wykonane w drewnie, są iluzją struktury innych materiałów – metalu, skóry, połyskliwego kamienia, szkła, a nawet światła i ognia. Proces powstawania rzeźby jest dla niego dialogiem z drewnem, cierpliwym „dopytywaniem się”, odgadywaniem jego poetyki, ostrożnym badaniem granic „wytrzymałości” jego strukturalnej spójności. Aktywnie uczestniczy w życiu artystycznym regionu i kraju. Legitymuje się udziałem w kilkudziesięciu prezentacjach zbiorowych w kraju i za granicą (m.in. w miastach: Berlin, Essen, Huzum, Norymberga – Niemcy; Karlskrone, Ronneby – Szwecja; Kijów – Ukraina; Florencja – Włochy; Chicago – USA). Jest autorem ponad 20 wystaw indywidualnych. Prace artysty znajdują się w zbiorach prywatnych w Polsce, Niemczech, Szwecji, Wielkiej Brytanii i w Hiszpanii.
e-mail: murzyn162@wp.pl

Genowefa Nowak (1925-1981)

Urodziła się w Terliczce k. Rzeszowa 30 października 1927, zmarła w Krakowie 8 czerwca 1981 r. W latach 1951-1957 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Rzeźby, w pracowni Jaceka Pugeta i Jerzego Bandury. W okresie studiów uczęszczała dodatkowo na grafikę do dr prof. Ludwika Gradowskiego i malarstwo prof. Jerzego Fedkowicza. W roku 1958 ukończyła Studium Pedagogiczne na tejże uczelni. W latach 1958-1977 prowadziła działalność pedagogiczną w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu na Wydziale Rzeźby.


Udział w wystawach zagranicznych i międzynarodowych:

1963 – Międzynarodowa Wystawa Plastyki – Monaco
1970 – Wystawa Zbiorowa – Szövetsege – Węgry
1973 – Międzynarodowa Wystawa Grafiki Współczesnej – Gdańsk
1975 – Międzynarodowa Wystawa Medalierstwa Współczesnego – XVI Kongres FIDEM Kraków

Ważniejsze realizacje – zakupy:

Nowa Huta – „Syn Pułku” , rzeźba plenerowa (umieszczona na Osiedlu Mistrzejowice)
Frombork – „Popiersie Kopernika” , rzeźba plenerowa (umieszczona Plac Czynu ZHP)
Kraków – „Macierzyństwo”, „Pies 1”, „Pies 2” , rzeźba plenerowa (Plac przy ul. Floriańskiej)
Tarnów – „Jamnik”, „Owczarek” , rzeźba plenerowa (Skwerek k. Przedszkola)
Kraków – Rzeźba "Polonia", rzeźba plenerowa – koło kościoła Franciszkanów (przedstawia matkę trzymającą na ręku dziecko z łasicą)

Wiele prac znajduje się w zbiorach prywatnych w krajach i zagranicą m.in. we Francji, Szwecji, Węgrzech...

Ważniejsze wyróżnienia i odznaczenia:

1960 – Wyróżnienie MKiS – Rysunek i grafika 1960 (wystawa w COPSA, Warszawa, ul. Senatorska)
1968 – Pierwsza Nagroda za Rzeźbę Roku 1968
1971 – Złota Odznaka Zasłużonych dla Warmii i Mazur
1972 – Srebrny medal za zasługi dla Ziemi Krakowskiej
1973 – Zasłużony Działacz Kultury – 1973
Srebrny Krzyż Zasługi
Krzyż za zasługi dla ZHP
Pamiątkowy medal Kopernikowski
1975 – Nagroda Pierwszego Stopnia Ministra Oświaty i Wychowania

KAZIMIERZ OLCHAWA

Niedawno minęło 45 lat mo­jej pracy dziennikarskiej, którą zaczynałem jako fotore­porter Gazety Krakowskiej jesie­nią 1968 roku. Fotografia praso­wa była też głównym gatunkiem dziennikarskim, jaki uprawiałem w ciągu tych 45 lat, chociaż później także pisałem, ilustrowa­łem graficznie i „łamałem”, czyli rozmieszczałem teksty, zdjęcia i rysunki w miesięczniku „Wzrasta­nie”, a w ciągu ostatnich 23 lat stałem się też wydawcą, wyko­nując jednocześnie te wcześniej wymienione czynności.
Do pewnego momentu liczy­łem zdjęcia opublikowane w różnych wydawnictwach. Kie­dy doszedłem jednak do około 40 tys. przestałem liczyć.Fotografia prasowa była moją specjalizacją, jaką zająłem się przy pisaniu pracy dyplomo­wej na studiach dziennikarskich. Były to moje drugie studia po ukończeniu wcześniej Kopalnic­twa Naftowego i Gazownictwa na Akademii Górniczo Hutni­czej. Pisząc pracę dyplomową na temat fotografii prasowej oparłem się na świetnej książce dr. Stanisława Petersa - „Ilustra­cja prasowa” - dziennikarza, który pracował już w przedwojennym Ilustrowanym Kurierze Codzien­nym wydawanym przez Mariana Dąbrowskiego od 6 grudnia 1910 roku do 26 października 1939 roku w łącznym nakładzie, z dodat­kami, dochodzącym do 400 tys. egzemplarzy. Jego pismo było sprzedawane w 1827 punktach sprzedaży w Polsce i kilku krajach Europy. Więcej na temat IKC pi­sze na drugiej stronie w tegorocz­nym, lutowym numerze Gazety Miechowskiej - Leszek Mazan.
Moja przygoda z fotografią prasową zaczęła się wła­śnie od kontaktu z dr. Stanisła­wem Petersem. W 1968 roku już dobrze fotografowałem i mia­łem ambicje aby moje zdjęcia gdzieś publikować. Zacząłem więc obchodzić ówczesne kra­kowskie redakcje proponując im swoje zdjęcia. Wtedy w Krakowie funkcjonowały: Przekrój, Dzien­nik Polski, Tempo, Echo Krakowa, Gazeta Krakowska i Życie Literac­kie. Zacząłem od Przekroju, któ­rego redaktorem naczelnym był w latach 1945-1969 legendarny Marian Eile. Redaktorowi Eilemu spodobały się moje zdjęcia, wy­brał 2 czy 3 i obiecał je niedługo opublikować. Po tygodniu, kiedy ukazał się Przekrój, patrzę i moich zdjęć nie znajduję. Po kolejnym tygodniu - tak samo. Zniecierpli­wiłem się więc i znowu idę do Przekroju, gdzie mi mówią abym się nie niepokoił, bo moje zdję­cia zostaną opublikowane. Ja jednak swoje zdjęcia zabrałem i zacząłem odwiedzać kolejne krakowskie redakcje. I właśnie w Gazecie Krakowskiej trafiłem na Stanisława Petersa, który pro­wadził, bodajże w Magazynie „Piątek”, rubrykę poświęconą fotografii. On też wybrał 2 zdję­cia i dosyć szybko je opublikował a jednocześnie skierował mnie do Edmunda Piekarza, szefa Działu Terenowego Gazety Krakowskiej. Ten stwierdził, że ktoś taki jest im potrzebny. Poprosił kierownika Oddziału Bocheńskiego Gazety Krakowskiej Aleksandrę Lisiecką, do której powiedział, że od teraz ja będę fotoreporterem tego od­działu, który obejmował powiaty: bocheński, brzeski, miechowski i proszowicki. Od tego też czasu zacząłem dosyć często bywać w Miechowie fotografując wszy-stkie ważniejsze, dziejące się w mieście i powiecie wydarzenia.
Po drodze, w międzyczasie, uzyskałem uprawnienia do wykonywania zawodu artysty fo­tografika. Przez wiele lat prowa­dziłem kluby i kółka fotograficz­ne w różnych miejscowościach. W latach 1978 do 2002 byłem wy­kładowcą fotografii w Państwo­wym Liceum Sztuk Plastycznych. Przez ponad 10 lat prowadziłem we „Wzrastaniu” rubrykę poświę­coną fotografii - „Fotopenetra­cje”, którą kontynuuję od 23 lat w teraz wydawanej przez siebie Gazecie Miechowskiej.
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dosyć intensywnie zajmowałem się fo­tografią artystyczną. W tym cza­sie zdobyłem około 30 nagród w ogólnopolskich konkursach fo­tograficznych, w tym kilka pierw­szych. Zaprezentowałam kilka­naście wystaw indywidualnych, z których największe znaczenie miała wystawa „Wiśnicz”, bę­dąca zestawem 100 czarno-bia­łych zdjęć formatu 40x40 cm o charakterze socjologicznym, pokazujących zanikające sposo­by życia, pracę, modlitwę, wypo­czynek, starych wiśniczan w kon­traście do działalności żyjących tam artystów, z których od cza­sów Kmitów Wiśnicz słynął. Wy­stawa ta była pokazana w kilku galeriach Biura Wystaw Artystycz­nych w Polsce a także w Kuopio i na promie Pomerania. Niektóre z prac, z tego cyklu, znalazły się na bardzo prestiżowej wystawie w Londynie zorganizowanej przez Królewskie Towarzystwo Fotogra­ficzne w Anglii.
Obecnie fotograficzną dzia­łalnością wystawienniczą zajmuję się rzadziej, ze względu na wiele pracy przy działalności wydawniczej, ale świętowanie 45-lecia pracy dziennikarskiej w Egipcie w czasie VII Kongre­su Mediów Polskich było okazją do wykonania wielu zdjęć, któ­rych prezentacją w Galerii BWA „U Jaksy” chciałbym zaznaczyć mój jubileusz. Zapraszam do Ga­lerii „U Jaksy” w Miechowie, Plac Kościuszki 3a, 14 lutego o godzi­nie 18 na pokaz zdjęć „Egipt”.
Kazimierz Olchawa

Krystyna Olchawa

urodziła się w Sowlinach. Jest absolwentką PLSP w Nowym Wiśniczu. W 1982 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecnie ASP). Dyplom uzyskała w 1984 roku. W 1985 roku powołała do życia w sieci polskich galerii Biur Wystaw Artystycznych Galerię Sztuki “U Jaksy” w Miechowie, działającą obecnie jako Biuro Wystaw Artystycznych „U Jaksy”. Od 2000. r. jest kuratorem corocznych Międzynarodowych Plenerów Malarskich „Barwy Małopolski”. Uprawia twórczość w dziedzinie tkaniny unikatowej oraz malarstwa, w technikach; pastel, akryl i olej. Swoje prace prezentowała na wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą , m.in. w:
Austrii, Belgii, Finlandii, Kanadzie, Litwie, Niemczech, Słowacji, Stanach Zjednoczonych i Włoszech. Otrzymała: Wyróżnienie w 13 wystawie konkursowej „Przedwiośnie” – BWA Kielce; III nagrodę na Międzynarodowej wystawie konkursowej – „Kowary – 97” – Muzeum w Jeleniej Górze; Wyróżnienie w VI Biennale Miniatury Artystycznej – TORUŃ’ 2005. Odznaczenia: 1970 – Honorowy Obywatel Miasta Fromborka; 1988 – Odznaka Za Zasługi dla Kielecczyzny; 2011 – Srebrny Krzyż Zasługi

Paweł Olchawa

Urodził się w 1980 roku w Krakowie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi na Wydziale Grafiki i Malarstwa (2003–2008), gdzie w 2011 roku uzyskał dyplom w pracowni sitodruku dr hab. Agaty Stępień oraz aneks malarski w pracowni malarstwa prof. Jarosława Zduniewskiego.
W latach 2004–2006 był przewodniczącym Samorządu Studenckiego AS P w Łodzi i opiekunem Galerii „Biała Ściana” w tejże uczelni.
Zajmuje się grafiką wydawniczą oraz dydaktyką, prowadząc zajęcia artystyczne z dziećmi i młodzieżą. We własnej twórczości zajmuje się malarstwem, grafiką wydawniczą i fotografią. Inspiruje się naturą. Uczestniczył w wielu plenerach malarskich w Polsce i za granicą. Zrealizował kilkanaście wystaw indywidualnych. Obecnie pracuje jako specjalista ds. wystawienniczych i wydawniczych w Biurze Wystaw Artystycznych „U Jaksy” w Miechowie na stanowisku kierownika Domu Pracy Twórczej.

Guido Pecci

Guido Pecci urodził się 20 lutego 1975 w Alatri (Fr). Ukończył Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie. Jest wykładowcą na Wydziale “Rysunku i Historii Sztuki”. Od 2004 roku pełni funkcję dyrektora artystycznego “Międzynarodowego Konkursu Sztuki Rytowniczej Carnello cArte ad Arte.”

- Wystawy indywidualne (wybór): 2004 - “Landscape poems” Ośrodek Dokumentacji Współczesnych Poszukiwań Artystycznych Luigi Di Sarro, Rzym (kurator wystawy: L. Rea. Opracowanie testów krytycznych M. Bussagli, G. Fontana) 2005 - “La casa di Giulia” (Dom Julii), galeria Studio Arte Fuori Centro, Rzym (kurator wystawy: L. Rea); 2006 - “anno(t)tando” Fondazione Peano, Cuneo (kuratorzy wystawy: E. Perotto, L. Rea, F. Zoccoli).
- Wystawy zbiorowe (wybór): “Primaparete 1998 - V Krajowa Nagroda w dziedzinie Malarstwa – Akademie Sztuk Pięknych we Włoszech, galeria San Fedele, Mediolan (kurator wystawy: M. De Stasio); 2005 - “L’Arte e il Torchio. Incisione italiana under 35” (Sztuka i prasa drukarska. Rytownictwo włoskie under 35”), Museo Civico - Ala Ponzone, Kremona; Włoski Instytut Kultury, Kraków (kuratorzy wystawy: V. Elvieri, D. Formaggio, L.Gensini); “Fiat Voluntas Tua” galeria Il Gabbiano Arte Contemporanea, La Spezia (kurator wystawy: M. Borzone); “XIIéme Biennale Internationale de la Gravure et des Nouvelles Images de Sarcelles - Val de France” Ecole Municipale d’Arts Plastiques, Sarcelles (kurator wystawy: J. P. Provost); 2006 - “Septičme Mondial de l’Estampe et de la Gravure Originale - Triennale de Chamaličres” AMAC, Chamaličres - Auvergne – Francja (kurator: Slobo).

http://www.artefuoricentro.it/soci-fuoricentro/guido-pecci.html

Simona Di Rita

Simona Di Rita Ukończyła Wydział Dekoracji Akademii Sztuk Pięknych we Frosinone, we Włoszech. Obecnie uczy rysunku i historii sztuki w Instytucie Techniki Kennedy’ego we Frosinone. Jest dekoratorką i projektantką wnętrz. Ponadto pisze oraz ilustruje bajki i teksty teatralne dla dzieci....

Tiziano Torroni

Tiziano Torroni urodził się w Alatri (w Prowincji Frozinone) w 1983 r. Mieszka w Acuto (FR). Jest absolwentem Instytutu Sztuki w Anagni, gdzie w 2002 r. uzyskał dyplom mistrza sztuki.

Ukończył studia na Akademii Sztuk Piękanych w Rzymie na Wydziale Malarstwa. Realizuje swój własny projekt RI-search, koncentrujący jego sztukę wokół dwóch słów; współistnienie figuracji i abstrakcji w obrazie.
Ważniejsze wystawy:
- 2002: wystawa "KOLOROWE MARBLES Cesarstwa Rzymskiego" - Rynek Trajana w Rzymie
- 2003: wystawa "Sensations" -Stowarzyszenie Kultury XL ART Frosinone
- 2004: wystawa "STRONIE Marque" - Acuto - Stowarzyszenie Kulturalne "Pardise"
- 2007: międzynarodowa wystawa - Galeria "U Jaksy"
- 2007: wystawa “Volere Volare" - Olevano Romano
- 2008: sympozjum art - farmaceutyczny koncern Angelini w Borgo Tre Rose w Toskanii
- 2009: wystawa - la galleria C.A.O.S di Roma alla Fiera d’ Arte di Milano
- 2009: wystawa konkursowa - la galleria C.A.O.S di Roma al premio Bergamo
- 2009: udział w wystawie z projektu Parc08 - la galleria “WalkingArt” di Roma
- 2010: finalista w międzynarodowym konkursie "Peryferyjne centrum" - Federculture di Roma

Jaroslav Uhel

aroslav Uhel urodził się 18 stycznia 1954 roku w dzielnicy Liptovskiego Mikuláša w Słowacji.
Studiował na Uniwersytecie Macieja Bela w Bańskiej Bystrzycy, gdzie uzyskał tytuł doktora teorii sztuk wizualnych i kształcenia. Studiował również na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w której uzyskał tytuł doktora sztuki. Jest członkiem Słowackiego Związku Artystów Plastyków w Bratysławie. Pracuje jako pedagog na Uniwersytecie Macieja Bela w Bańskiej Bystrzycy. Ponad dwadzieścia lat zajmuje się malarstwem, aparycją grafiki i książek oraz wykonuje ilustracje. Jest autorem ilustracji do książek i czasopism, projektów okładek, katalogów, broszur, twórcą plakatów, kart telefonicznych, rozwiązań ekspozycyjnych i przestrzennych w architekturze. Główną dziedziną jego twórczości jest malarstwo kameralne. W twórczości podejmuje różne tematy, ale przede wszystkim interesują go rozważania religijne. Uczestniczył w ponad dziewięćdziesięciu wystawach zbiorowych i zorganizował ponad trzydzieści wystaw indywidualnych. Jego dzieła znajdują się w zbiorach państwowych i w zbiorach prywatnych, na terenie Słowacji oraz w Anglii, Niemczech, Szwajcarii, Polsce, USA, Rumunii, Bułgarii, Turcji, Rosji i w Grecji. Znajduje czas na działalność publicystyczną, wydaje artykuły poświęcone sztuce plastycznej i teorii sztuki .

Antoni Wróblewski

Antoni Wróblewski urodził się w Chodlu na lubelszczyźnie. Dzieciństwo spędził w Platerowie na podlasiu. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach prof. E. Markowskiego i prof. S. Poznańskiego. Dyplom otrzymał w pracowni grafiki artystycznej prof. H. Chrostowskiej. Od roku 1995 corocznie jest kuratorem Międzynarodowych Plenerów Malarskich „Sztuka bez granic” organizowanych przez Dom Pracy Twórczej „Reymontówka”. Mieszka w Siedlcach. Zajmuje się grafiką, akwarelą i malarstwem strukturalnym. Stara się być jak najbliżej natury. Opracował sobie tylko znaną technikę malowania ziemią, co pozwala mu na traktowanie jej jako farb o bogatej gamie kolorystycznej. Malując ziemią, Wróblewski wkomponowuje w obrazy również mniejsze i większe kamyki, które natura może zamienić w pył, bo gleba powstaje właśnie ze skały macierzystej pod wpływem czynników glebotwórczych. Ziemia, po której stąpamy, którą uprawiamy, by wydała plony potrzebne do utrzymania ciągłości życia, dla Wróblewskiego ma wymiar sakralny – dosłownie i w twórczej interpretacji. Najbardziej wymownym przykładem jest cykl obrazów, który nosi tytuł „Monstrancje polne”. Monstrancja to naczynie liturgiczne służące do umieszczania w nim konsekrowanej Hostii, celem wystawiania jej na ołtarz podczas nabożeństw. W wierze katolickiej konsekrowana Hostia jest uobecnieniem Chrystusa, Boga-człowieka. Monstrancje malowane ziemią, w kontekście religijno-filozoficznym, kojarzą się ze słowami: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”.

Władysław Szczepański

Władysław Szczepański urodził się we Lwowie w 1951 r. Studia artystyczne ukończył na Wydziale Grafiki w Wyższej Szkole Poligraficznej we Lwowie. Dyplom na tejże uczelni uzyskał w 1977 r. Od 1988 r. mieszka w Kielcach. Obecnie jest profesorem zwyczajnym w Instytucie Sztuk Pięknych Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, współpracuje też z Katedrą Architektury i Urbanistyki Politechniki Świętokrzyskiej. Jest członkiem ZPAP i SHS oraz Zasłużonym Działaczem Kultury. Był stypendystą Ministerstwa Kultury, a także Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach. Uprawia twórczość w zakresie rysunku i malarstwa, a także grafiki. Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów i galerii w kraju i za granicą. Jest laureatem wielu nagród za twórczość artystyczną.
Swoją twórczość prezentował na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych, m.in. w Stowarzyszeniu Historyków Sztuki, Muzeum Archidiecezji, Muzeum Niepodległości i Muzeum Literatury w Warszawie, Muzeum Architektury we Wrocławiu, Muzeum Narodowym, Muzeum Diecezjalnym i BWA w Kielcach, Muzeum Historii Fotografii, Galerii Autorskiej Bronisław Chromy Art i w Galerii ZPAP Pryzmat w Krakowie, Galerii „U Jaksy” w Miechowie, Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej, Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu, Muzeum Okręgowym w Sandomierzu, Miejskiej Galerii Sztuki w Zakopanem, Muzeum Północno-Mazowieckim w Łomży, Galerii ZPAP w Gdańsku, Galerii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Irena Art Gallery w Kijowie,. Brał udział w wielu wystawach krajowych i międzynarodowych w Polsce, Belgii, Czechach, Macedonii, Niemczech, Rumunii, Słowacji, Szwecji, Ukrainie, Węgrzech i we Włoszech.
Twórczość Władysława Szczepańskiego znalazła uznanie publiczności i spotkała się z przychylnymi opiniami specjalistów i znanych krytyków w Polsce. Recenzowali ją m.in.: Jan J. Aleksiun, Łukasz Heyman, Irena Huml, Magdalena Hniedziewicz, Łukasz Kossowski, Jerzy Madeyski, Ryszard Otręba, Sonia Pietrowskaja, Stanisław Rodziński, Andrzej Trybunalski i Wiesława Wierzchowska.


Stanisław Sacha Stawiarski

Urodzony w 1941 roku w Śladowie w Powiecie Miechowskiem. Edukację artystyczną rozpoczął w Państwowym Liceum Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 1962 roku złożył egzamin maturalny. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Hanny Rudzkiej–Cybisowej. W 1969 raku uzyskał dyplom malarski z wyróżnieniem. W tym samym roku ukończył również Studium Pedagogiczne przy krakowskiej ASP. W 1970 roku wyjechał do Paryża i odbył roczne studia w praskiej Beaux Arts. W 1973 roku został członkiem ZPAP w Krakowie, a w 1975 Związku Artystów Malarzy w Saint Tropez. Od roku 1977 należy do Francuskiego Związku Artystów. W roku 1989 został powołany na członka Międzynarodowej Akademii Literatury, Sztuki i Nauki „Greci Marino”, która w uznaniu jego zasług artystycznych przyznała mu tytuł profesora. Nazwisko artysty figuruje w „Who is who” (Lozanna, Szwajcaria) oraz ostatnim wydaniu „Bénézit” (Gründ, Paris, 1999).

Wystawy indywidualne:
1975 – Sorbona – Centrum Cywilizacji i Kultury Polskiej – Paryż 1975 – Galeria „Vision Nouvelle” – Paryż 1978 – Galeria “Desa” – Kraków, Poznań, Wrocław 1999 – Galeria Krzysztofa Kamyszewa – Cicago 2002 – Galeria „Bellotto” – Warszawa 2003 – Muzeum Ziemi Kłodzkiej – Kłodzko

Wystawy Zbiorowe:
Saint Tropez, Obernai, Nicea, Le Mans, Berlin, Sztokholm, Helsinki, Osaka, Kraków, Kijów, Quebec, La Jola (USA), Chicago, Paryż, Ramatuelle, Gassin

Prace w stałej ekspozycji:
Galeria „Dei Barry” – Gassin (Lazurowe Wybrzeże) Galeria „Bellotto” – Warszawa

Nagrody:
1978 – srebrny medal w Oberni 1980 – wyróżnienie na Salonie w Marsylii 1985 – wyróżnienie w Grand Palais w Pryżu

Sacha Stawiarski stara się unikać schematycznego, banalnego patrzenia na świat i przezwyciężyć automatyzm sterujący wzrokiem; jego malarstwo jest więc dalekie od czystego i prostego mimetyzmu. Skupienie wzroku na konkretnym elemencie pomaga zobaczyć rzecz na nowo, poddać ją badawczej analizie, by zbliżyć się do prawdy. Nowe spojrzenie kształtuje się w syntetycznej, lapidarnej formie, modelowanej przez kolor i światłocień. Znaczna część obrazów to pejzaże, pojawiają się na nich niekiedy postacie ludzkie, które w innych obrazach stają się samodzielnym tematem: „Chłopiec z psem”, „Leżąca na tarasie”, „Skrzypek”. Artysta przywiązuje bardzo dużą uwagę do barwy, wyraźnie skłaniając się ku koloryzmowi. Skupienie uwagi na kolorze nieraz wskazane zostaje dosłownie w samym tytule. Białe „Kwiaty na czerwonym” wchłaniają intensywną czerwień tła i zieleń łodyg. Możemy zaobserwować jak wzajemne relacje barwne oddziałują na siebie. Niezwykle istotne jest też światło, rzucające głęboki cień, budowany interesującą barwą, wprowadzając do kompozycji pewien ciepły dramatyzm. Promienie słońca zalewają krajobraz jasnym, rozgrzanym blaskiem. Powietrze wokół „Tenisisty” w upalnym słońcu staje się rozedrgane, a jego cień – szkarłatny. Sposób patrzenia na naturę zmienia się nocą, „Księżycowe światło” na przykład odsłania świat w barwach fowistyczno odrealnionych. Sama forma i rysunek nie schodzą bynajmniej na drugi plan, ulegają jedynie syntetycznym, kubistycznym uproszczeniom. Niekiedy ta inspiracja jest wskazana wprost przez tytuły takie jak: „ Siedząca a’ la Picasso”, „Kubistyczne postaci”. Malarstwo Sachy Stawiarskiego jest bardzo bogate pod względem treści i formy, unika monotonii w komponowaniu. Każdy obraz jest nowym spojrzeniem na wybrany fragment otaczającego go świata. Artysta każdorazowo, indywidualnie uzależnia malarską wypowiedź od inspiracji naturą nadając jej formę uproszczoną syntetycznym spostrzeganiem przedmiotów./Anna Marczewwska

Reija Remes

Obecnie mieszka w Pori w Finlandii, a pochodzi z Sonkajärvi. Artystka studiowała w Kuopio w Design Academy, gdzie później pracowała na Wydziale Projektowania Tkanin. Jej twórczość artystyczna obejmuje grafikę, malarstwo, tkaninę i ikony prawosławne.

Prace Reiji Remes pojawiły się na wielu wystawach w Finlandii, Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Indiach i Japonii.

W swoich inspiracjach artystka interpretuje naturę, która według niej ukrywa wiadomości z widzialnego i niewidzialnego świata.

Reija Remes uczestniczyła w kilku Międzynarodowych Plenerach Malarskich "Barwy Małopolski"

Gonsowska Ilona

Ilona Gonsovska (1955-2008) większą część swojego życia spędziła w Rosji. Mieszkała w Moskwie, a w ostatnich latach życia zamieszkała na Łotwie w Rydze. Zginęła tragicznie w wypadku samochodowym. Pochodziła z rodziny pisarzy. Jej ojciec Sever Gansovskij był klasykiem gatunku fantastyki, a jej wujek Valentin Pikul był pisarzem gatunku historycznego. Ukończyła Wydział Scenografii w Moskiewskim Państwowy Instytucie Sztuki im. W. Surikowa. Malowała, ilustrowała książki, ale głównie zajmowała się scenografią dla teatru we Władywostoku, a później w Rydze. Jej malarstwo ma charakter bajkowej fantastyki teatralnej. Malowała z bardzo dużą swobodą. Szczególnie dużo uwagi poświęcała zwierzętom domowym, ale na jej obrazach często pojawiała się też architektura, którą traktowała z taką samą spontanicznością jak inne tematy, nie dbając o szczegóły, rejestrowała to, co najbardziej istotne dla wyrażenia własnej wizji. Zorganizowała wiele wystaw indywidualnych, m.in. w Londynie, Helsinkach, Tokio i Lizbonie. Jej ciepły otwarty w kontaktach ludzkich charakter łączył ją więzami serdecznej przyjaźni z wieloma polskimi artystami. Jej prace znajdują się w muzeach, galeriach i kolekcjach prywatnych w różnych krajach: Japonii, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Francji, Niemczech, Rosji, Polsce, Czechach, Wielkiej Brytanii i we Włoszech.

MARZENA ZACHAREWICZ

Marzena Zacharewicz. Rysowniczka, malarka, ilustratorka. Urodzona w 1964 r. w Malborku. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni Orłowie. Studiowała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1990 roku uzyskała dyplom z zakresu grafiki warsztatowej. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków. Jej prace były wystawiane na kilkunastu wystawach indywidualnych i na ponad dziewięćdziesięciu wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą. Zilustrowała ponad 20 książek dla dzieci, m.in. utwory: M. Kruger, J. Kulmowej, A. Kamieńskiej, E. Nowackiej, ks. J. Twardowskiego. Kuratorka wystaw ilustracji „Pan Andersen” (2005) oraz „Ezop wyobrażony” (2008). Brała udział w wielu wystawach w kraju i za granicą. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, ilustracją i grafiką książkową. Jest laureatką I Ogólnopolskiego Konkursu im. S. Żechowskiego .

Georgia Pilozzi

Giorgia Pilozzi jest absolwentką malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie z aneksem na Wydziale Grafiki Artystycznej. Początkowo zajmowała się głównie malarstwem, a obecnie chętnie sięga po techniki graficzne. Uczestniczy również w zbiorowych projektach artystycznych. Swoje prace pokazuje często na wystawach lokalnych i międzynarodowych.

JÓZEF ZELEK

Józef Zelek urodził się w 1955 roku w Limanowej. Dzieciństwo spędził w Laskowej, później wyjechał do Krakowa, gdzie uczył się w Państwowym Liceum Szkół Plastycznych. Lekcji malarstwa nauczał go Stanisław Rodziński, który był zarazem jego wychowawcą. Józek Zelek był wyróżniającym się uczniem.
Nastepnie ukończył Wydział Malarstwa w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 1980 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Włodzimierza Buczka i prof. Zbyluta Grzywacza. Po studiach został nauczycielem w Liceum Plastycznym w Nowym Wiśniczu, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Beatę. Następnie na stałe zamieszkał w Krakowie, jednak często odwiedzał rodzinne strony.

W swoim dorobku miał kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i ponad 60 zbiorowych m.in. w Krakowie, Radomiu, Bielsku Białej, Zamościu, Lublinie, Słupsku, Poznaniu, Szczecinie, Czechowicach Dziedzicach, Sanoku, Szczawnicy, Łodzi oraz za granicą, w: Kolonii, Norymberdze, Belgradzie. Brał udział w wielu plenerach. Część jego dorobku znalazła się w zbiorach instytucji kulturalnych Krakowa, Muzeum w Zamościu, BWA "U Jaksy" w Miechowie, Starostwa Powiatowego w Miechowie, Muzeum Okręgowym w Bochni, a także w Muzeum Watykańskim. – W swoich pracach łączył rozważnie patrzenie i wiedzę, nawiązując zarówno do tradycji baroku holenderskiego jak i tajemnicy francuskiego, czy niemieckiego malarstwa romantyzmu. W latach 2008-2010 malwał przydrożne kapliczki z rejonu limanowszczyzny. Niestety nie zdążył pokazać ich na wystawie, ale można je oglądać na stronie internetowej www.ujaksy.pl Zmarł nagle 3 sierpnia 2010 roku.

"Siedział w ławce wśród „krakowskich dzieci”, synów i córek malarzy, poetów, fotografików, dla których Liceum było kontynuacją domowych rozmów i obyczajów. W tym zespole młody chłopak z Laskowej mieszkający w internacie szybko zyskał szacunek i sympatię. Pracował dużo i z zapamiętaniem, był na swój sposób dowcipny, zaskakujący w wypowiedziach. Ale sympatię i szacunek wzbudził wśród rówieśników dzięki swej pracy malarskiej, dzięki wnikliwości z jaką patrzył na świat, dzięki codziennej pracy w szkicownikach, która dawała bardzo dobre rezultaty. /./ Jest w tych pejzażach siła i zdecydowanie, klimat tajemnicy jaka towarzyszy wieczorom i mrocznym dniom. Może właśnie w tych pejzażach artysta najdalej posunął się w interpretacji natury i malarstwa starych mistrzów, a tym samym znalazł się najbliżej samego siebie. – napisał po latach, w jednej z biografii prof. Stanisław Rodziński.

  • ORGANIZATOR:

  • PATRONAT:

  •  

  • PARTNERZY:

  •